قوانین امور گمرکی

قوانین امور گمرکی
تعاریف
مفاهیم اصطاحات گمرکی به کار برده شده در این قانون، طبق تعریفی است که از طرف شورای همکاری گمرکی به صورت مجموعه برای کشورهای عضو منتشر شده و یا می شود مگر این که در بند های ذیل یا در سایر مواد این قانون از آن تعریف دیگری به عمل آمده باشد:
الف – اظهار کالا: بیانه ای کتبی یا شفاهی است که بر اساس مقررات این قانون اظهار کننده، رویه گمرکی مورد نظر خود را درباره کالا مشخص می کند و اطلاعات مورد نیاز برای اجرای مقررات گمرکی را اریه می دهد.
ب – اظهار کننده: صاحب کالا یا نماینده قانونی او است که کالا را برابر مقررات این قانون به گمرک اظهار می کند. در اظهار الکترونیکی صاحب کالا یا نماینده قانونی وی به استناد گواهی رقومی (دیجیتالی) تأیید شده از مراکز مجاز صدور گواهی مذکور به عنوان صاحب کالا یا نماینده قانونی اظهار کننده شناخته می شود.
پ – اظهار نامه اجمالی: سندی است که به موجب آن شرکت حمل و نقل، فهرست کلی محمولاتی که باید تخلیه و یا بارگیری شود را هنگام ورود و خروج وسیله نقلیه از کشور اعلام می نماید.
ت – اماکن گمرکی: انبار ها، بارانداز ها، اسکله ها، فرودگاه ها، ایستگاه های راه آهن، محوطه ها و هر محل یا مکانی است که تحت نظارت گمرک است و برای انباشتن و نگهداری کالا ها به منظور انجام تشریفات گمرکی استفاده می شود. این اماکن می تواند انبار های گمرکی، انبار های اختصاص و سردخانه های عمومی باشد.
ث – ترخیص: خروج کالا از اماکن گمرکی پس از انجام تشریفات گمرکی مربوط است.
ج – ترخیصیه: سندی است که به موجب آن شرکت حمل و نقل پس از احراز هویت، بلامانع بودن انجام تشریفات گمرکی توسط گیرنده کالا را به گمرک اعلام می نماید.
چ – تشریفات گمرکی: کلیه عملیاتی است که در اجرای مقررات گمرکی انجام می شود.
ح – تضمین: وجه نقد، ضمانتنامه بانکی و بیمه معتبری است که برای اجرای الزامات مندرج در مقررات گمرکی نزد گمرک سپرده می شود.
خ – تعهد: قبول الزام کتبی یا الکترونیکی که شخص را در برابر گمرک برای انجام یا عدم انجام عملی ملزم می کند.
د – حقوق ورودی: حقوق گمرکی معادل 4 درصد (4%) ارزش گمرکی کالا به اضافه ی سود بازرگانی که توسط هیأت وزیران تعیین می گردد به علاوه وجوهی که به موجب قانون، گمرک مسؤول وصول آن است و به واردات قطعی کالا تعلق می گیرد و شامل هزینه های انجام خدمات نمی شود.